Ostatnie komentarze
|
|
Wrocław Wrocław - zdjęcia niezidentyfikowane |
|
Columba livia (2021-01-14 23:42:22)
AB 1937 - Schuhwaren -> Fabrikation -> Hananschke, M. Vorwerkstrasse 5 - - czyżby ...? |
|
labeo7 (2021-01-15 00:20:25)
Jak dla mnie to jest bardzo duże podobieństwo. Szkoda, że w miejscu drugiej kamienicy stoi plomba.
|
|
Krzyś_ (2021-01-15 00:53:08)
W tej po lewej do dziś (GSV) są widoczne otwory po szyldzie, wszystko zdaje się pasować. A w tej po prawej może nieco zmieniono boniowanie i obramowanie okien?
|
|
|
Wrocław Wagonowa 12 |
|
Columba livia (2021-01-14 23:48:15)
Ciekawe, szyny suwnicy a i po torze kolejowym widać, że taka tu była :)
|
|
|
Jelenia Góra Pierzeja wschodnia "Pończoszników i Białoskórników" |
|
chrzan233 (2021-01-14 23:06:17)
|
|
|
Wrocław Zajezdnia tramwajowa nr 2 - "Ołbin" |
|
Licho (2021-01-14 13:55:47)
Szykuje się kolejna, dużo większa przebudowa…
|
|
Columba livia (2021-01-14 17:26:42)
Co zostanie przebudowane? Wydłużą hale?
|
|
Licho (2021-01-14 17:53:56)
Wydłużą (w miejsce tych parkingów). Do tego przywrócą halę dawnej zajezdni III do użytku (jako przelotową), wyburzą kilka małych budyneczków, postawią jakąś małą halę w pobliżu III i wywrócą układ torowy do góry nogami (w tym dojdzie drugi tor na Ołbińskiej). A same stare hale mają pójść do remontu. W sumie po przebudowie ma mieć pojemność taką samą jak Borek (który ma mały tuning przejść dla zwiększenia pojemności).
|
|
Licho (2021-01-14 17:57:20)
|
|
Columba livia (2021-01-14 22:54:57)
No to przebudowa będzie bardzo duża. Drugi tor na Ołbińskiej - powrót po kilkunastu latach :)
|
|
a%3A2%3A%7Bs%3A1%3A%22k%22%3Ba%3A2%3A%7Bi%3A0%3Bi%3A1%3Bi%3A1%3Bs%3A6%3A%22Polska%22%3B%7Ds%3A1%3A%22w%22%3Ba%3A2%3A%7Bi%3A0%3Bi%3A19%3Bi%3A1%3Bs%3A14%3A%22dolno%C5%9Bl%C4%85skie%22%3B%7D%7D
|
|
|
|
|
|
|
|
|
P Renner, Konditorei - Kaffee - Tanzdiele
Just in Center od środka, czyli na dole atrium z drzewami a powyżej łączniki prowadzące do poszczególnych apartamentów. Nocą ładnie oświetlone.
Jeleniogórski Ratusz, wejście od strony fontanny.
Dworzec Główny we Wrocławiu w czasie XII Ogólnoniemieckiego Zjazdu Śpiewaczego (niem. XII Deutsches Sängerbundesfest Breslau).
|
|
1 2 3 4 |
|
|
|
proszę czekać...
| Najnowsze opisy obiektów |
|
|
| Kościół św. Marcina Biskupa |
| Siciny |
|
Po raz pierwszy kościół w Sicinach wzmiankowany był w 1289. Pierwsza świątynia w Sicinach była konstrukcją drewnianą. W 1424 papież Marcin V zatwierdził przekazanie kościoła parafialnego w Sicinach opactwu cystersów w Lubiążu.
W XV wieku drewniany budynek kościoła zastąpiono budowlą kamienną, której wizerunek zachował się na sufitowym fresku hali wieżowej współczesnego kościoła.
Kamień węgielny pod budowę obecnego barokowego kościoła został położony przez opata zakonu cystersów z Lubiąża, Konstantego Bayera, 10.04.1736. Budowlę według projektu nieznanego architekta (prawdopodobnie Martina Frantza zwanego Młodszym)[1] wzniósł w latach 1736–1740 Karl Martin Frantz z pomocą Antoniego Köllnera i dwunastu murarzy. Poświęcenia wybudowanego kościoła dokonał również opat Bayer. Wydarzenie to miało miejsce 28.10.1740. Prace związane z wykończeniem, wyposażeniem i dekoracją wnętrza kościoła trwały w latach 1741–1742.
Najdłużej trwały prace budowlane przy wykończeniu wieży kościelnej. Jej budowa była przerywana w związku z wojną siedmioletnią oraz wysokim opodatkowaniem klasztorów przez króla Prus, Fryderyka Wielkiego. Ostatecznie, budowę wysokiej na 62 metry wieży ukończono w 1774. Konsekracji świątyni dokonał 06.07.1777 biskup wrocławski von Sommerfeld.
Kościół
Kościół w Sicinach jest budowlą murowaną na planie krzyża z krótkimi ramionami transeptu. Posiada prezbiterium zakończone półkolistą apsydą. Po północnej stronie budowli znajduje się zakrystia. Stronę południową wieńczy wieża, a po zachodniej stronie mieści się niewielka kruchta. Kościół nakryty jest dachem czterospadowym.
Stosunkowo skromna bryła zewnętrzna kontrastuje z bogactwem wystroju architektonicznego wnętrza. Składają się nań kolumny i pilastry podtrzymujące belkowanie odcinkowe, wnęki na ściętych narożach filarów oraz żaglaste sklepienia, z których centralne, podwyższone imituje kopułę.
Ołtarz główny został wyrzeźbiony przez niemieckiego rzeźbiarza Frantza Josepha Mangoldta. Obraz ołtarzowy przedstawiający świętego Marcina został namalowany przez malarza holenderskiego Christiana Bentuma, a malowidła sklepienne zostały wykonane przez jego uczniów: Jana Antoniego Feldera i Ignacego Axtera.
Dodał: Soravia, 2021-01-14 22:15:12
więcej  |
|
|
W domu mieszkał Karl Denke - kanibal, seryjny morderca. Po aresztowaniu w środku znaleziono kości, dowody tożsamości, zakrwawione ubrania ofiar, sznurówki z ludzkich włosów i rzemienie, kolekcje420 ludzkich zębów oraz aparat do produkcji mydła. Zwłoki morderca zakopywał w ogródku gdzie jeszcze w latach siedemdziesiątych XX w znajdowano ludzkie szczątki. Dodał: bonczek_hydroforgroup, 2021-01-14 11:41:47 |
|
|
Willa - dom własny architekta Paula Rothera, wzniesiony w pierwszej dekadzie XX w. (proj. 1904); w 1938 r. przebudowa wnętrz wg proj. arch. Richarda Gaze, ob. dom wielorodzinny.
źródło: A. Tomaszewicz, Wrocławskie wille doby historyzmu, Wrocław 2019, s. 326-327. Dodał: blaggio., 2021-01-12 23:08:57 |
|
|
Późnoklasycystyczny pałac w Ciechowie wzniesiony został około połowy XIX wieku, przebudowany częściowo w początkach wieku XX. Jest to obiekt murowany, prostokątny, dwutraktowy, dwukondygnacjowy, nakryty dachem czterospadowym. Na osi elewacji frontowej ryzalit akcentowany półkolistą wnęką.
Dodał: Arkadiusz K. (Arro), 2021-01-10 22:16:09 |
|
|
| 2020-2021 - Rewitalizacja parku |
| Nowa Ruda |
|
Rewitalizacja parku przy ul. Strzeleckiej ma na celu lepsze udostępnienie turystom i mieszkańcom wieży widokowej na Górze św. Anny. Ścieżka główna w parku będzie z gładką nawierzchnią, dostępna dla osób niepełnosprawnych poruszających się na wózkach inwalidzkich. Boczne ścieżki wyłożone mają być kamiennymi płytami. Uzupełniona zostanie roślinność o gatunki głównie rodzime. Skarpy zostaną zabezpieczone przed erozją. Usunięte zostaną drzewa w złym stanie sanitarnym, usunięta zostanie też zieleń inwazyjna. Oświetlenie w parku będzie ograniczone do koniecznego minimum, a strumień światła skierowany będzie w dół, by nie zakłócać fauny i flory. Odrestaurowana zostanie kamienna obudowa cieku wodnego, na którym wybudowana też zostanie atrakcyjna dla mieszkańców fontanna. Ukłonem w stronę niegdysiejszego wyglądu parku będzie budowa altanki, która kiedyś w parku funkcjonowała, a także odbudowa sceny i zagospodarowanie terenu wokół niej. Zamontowane zostaną też ławki oraz kosze na śmieci. Odbudowane zostaną trzy kapliczki usytuowane przy szlaku na Górę św. Anny, z których dziś niewiele zostało. Za całość prac miasto ma zapłacić 1 834 200,00 zł brutto. Źródło - www.noworudzianin.pl
Dodał: Przemek (NR), 2021-01-10 18:03:42
więcej |
|
|
| Kościół św. Apostołów Piotra i Pawła |
| Świebodzice |
|
Kościół pw. Świętych Apostołów Piotra i Pawła, dawny kościół ewangelicki – został wzniesiony w latach 1779-1781, chociaż kamień węgielny pod jego budowę wmurowano 26 lipca 1776 roku, a więc dwa lata po wielkim pożarze miasta. Projektantem kościoła był inspektor budowlany z Wrocławia – Friedrich Christian Schulz (zaprojektował także świebodzicki ratusz). Pracami murarskimi kierował Friedrich Schlosser, natomiast ciesielskimi Johann Joseph Gartner. Potężna bryła świątyni została posadowiona częściowo w miejscu dawnej średniowiecznej fosy, a częściowo w miejscu gdzie znajdował się przed pożarem w 1774 roku stary domu modlitwy oraz łaźnia miejska. Wymusiło to wykonanie bardzo głębokich wykopów oraz głęboko posadowionych fundamentów z kamienia spajanego niegaszonym wapnem. 26 lipca 1778 r. dokonano uroczystej konsekracji świątyni, co upamiętnia witraż okienny z datą 1778, znajdujący się nad wejściem głównym do kościoła. Ostateczne prace budowlane zakończono uroczystym zawieszeniem wspomnianych w artykule dzwonów na wieży kościelnej w dniu 27 października 1781 r. Wszystkie dzwony ważyły łącznie 23 cetnary (ok. 1.183 kg), przy czym największy ważył 12 cetnarów tj. ok. 617 kg. Kościół posiada bryłę jednonawową, na planie prostokąta z transeptem w części centralnej i kruchtami. Od zachodu znajduje się wieża mająca w przyziemiu przekrój kwadratowy, zwieńczona zwieńczona balustradą z wazami. W wyższych partiach wieża ma przekrój ośmioboku nakrytego barokowym hełmem z dwoma prześwitami oraz zwieńczona okazałą iglicą. Początkowo wieża mierzyła „zaledwie” 30 metrów, w 1898 roku została podwyższona o kolejne 30 metrów, osiągając obecną wysokość 68 metrów. Chorągiewkę raz z kulą na szczycie iglicy zawieszono 10 października 1898 roku. We wnętrzu z trzech stron (pierwotnie z czterech – częściowo rozebrane w 1815 roku) znajdują się dwukondygnacyjne drewniane empory na toskańskich kolumnach.
Na wyposażenie kościoła składają się między innymi ołtarz główny z figurami Apostołów Piotra i Pawła, pochodzący z pierwotnego ołtarza z 1779 r., klasycystyczna ambona i kamienna chrzcielnica z końca XVIII w. Dwa ołtarze boczne pw. Serca Jezusowego oraz Matki Boskiej pochodzą z 1966 r. i zostały zaprojektowane przez świebodziczanina Stanisława Stolarczyka (1898-1968). Na rokokowym chórze organowym z 1779 r. znajdował się instrument wykonany w 1786 roku przez organmistrza Benjamina Englera z Wrocławia, znanego m.in. z częstego koncertowania na zamku Książ u rodziny Hochbergów. Kolejne organy zostały wykonane przez świdnickiego mistrza Christiana Gottlieba Schlaga w I połowie XIX stulecia, natomiast w 1864 r. zostały rozbudowane (przybyło im wówczas 9 kolejnych głosów). W 1903 roku słynna świdnicka firma organowa Schlag & Solne wykonała nowy instrument o 40 głosach, trzech klawiaturach oraz pneumatycznej trakturze gry i rejestrów. W 1890 roku w bezpośrednim sąsiedztwie kościoła wzniesiona została okazała plebania z cegły klinkierowej. W 1945 roku dawny kościół ewangelicki został przekształcony w kościół filialny parafii pw. Św. mikołaja. W sierpniu 1952 r. erygowano w nim niezależną parafię. W 1957 roku nastąpiła ostatnia poważna przebudowa kościoła. W jego wnętrzu usunięto cztery loże na wysokości I i II balkonu, a przejścia zamurowano. Usunięto także dwa balkony znad ołtarza, który został cofnięty pod ścianę.
info za: Świdnicki Portal Historyczny
Dodał: pawulon, 2021-01-10 11:45:51
więcej |
|
|
Walim – dawna stacja kolejowa w Walimiu, w województwie dolnośląskim, w Polsce. Otwarta w 1914 na trasie Kolei Walimskiej; zamknięta w 1980 i zlikwidowana w 1984.
Budynek dworca jest obecnie domem mieszkalnym, na jego północnej ścianie pozostał ślad po wyburzonym pomieszczeniu magazynowym. Dodał: Desperado, 2021-01-10 09:38:59 |
|
|
| Dzielnica Sobieszów |
| Jelenia Góra |
|
Sobieszów miasto od 1962 roku, (dzielnica Jeleniej Góry od 1976 r.) 13 km. na płd. zach od Jeleniej Góry.Zamek książęcy na skalistej górze zbudował w 1292 r. prawdopodobnie Bolko I świdnicko - jaworski (1364; Kynast).U stóp zamku powstała wieś.1305 Hermani villa circa Hyrsberc, 1390 Hermansdorf.W połowie XIX w.:Sosnowiec (Stęczyński). 1945: Chojnasty, Jarzmanice, Chojnastów.Od staropolskiego imienia Sobiesz - Sobiesław, Sobierad.
źródłó : Rocznik Jeleniogórski Tom IV - 1966 artykuł : "Nazwy miejscowe Ziemi Jeleniogórskiej".
autor- Edward Zych
Kronika, historia -
Historia Sobieszowa – kalendarium
1292 – niepotwierdzona źródłowo wzmianka o istnieniu zamku Chojnik, którego budowę w XIII w. przypisuje się księciu Bolkowi I Świdnickiemu.
1305 – pierwsza wzmianka o wsi; miejscowość wymieniona jest w księdze wsi czynszowych biskupstwa wrocławskiego. Już w tym czasie zapewne w Sobieszowie istniał kościół.
1337 – wieś wymieniona w podpisanym przez księcia Henryka Śląskiego akcie sprzedaży lasów w Sobieszowie mieszczaninowi Wernherowi.
1353 – zamek Chojnik ofiarowany przez Karola IV Bolkowi II Świdnickiemu, jako dożywotnia własność zastawna.
1364 – w testamencie Karola IV wzmiankowana twierdza Kinast. Zamkiem, jako książęcą własnością zastawną władał do 1365 roku kasztelan Thimo III Colditz, od 1355 r. starosta Górnych Łużyc, późniejszy starosta wrocławski.
1381 – hipotetyczna data przekazania zamku Chojnik rycerzowi Gotsche II Schoffowi (żył w latach 1346–1420). Jego własnością stały się także m.in. Sobieszów, Cieplice i Malinnik. Dobra w tych miejscowościach pozostały w rękach rodziny Schaffgotschów do 1945 r.
1393 – z tego roku pochodził dokument fundacyjny Gotsche Schoffa, dotyczący budowy kaplicy zamkowej z wykuszem i ołtarza św. Georgii i Katarzyny ufundowanego dla tej kaplicy. Wzmiankowany jest także proboszcz z Sobieszowa, który był jednocześnie kapelanem w kaplicy.
1426 – zamek Chojnik w stanie oblężenia przez husytów; twierdza nie została zdobyta.
1525 – w Sobieszowie pojawił się pierwszy pastor ewangelicki, Christian Büttner.
1543 – oficjalne wprowadzenie protestantyzmu w Sobieszowie przez Schaffgotschów. Nabożeństwa odbywały się w kościele katolickim p.w. św. Marcina.
1647 – przebudowa wieży przy kościele p.w. św. Marcina, z fundacji parafii ewangelickiej. W tym samym roku, w czasie wojny trzydziestoletniej wieś obłożona była kontrybucją najpierw przez wojska Austriackie, następnie przez Szwedzkie.
1654 – rekatolicyzacja kościoła p.w. św. Marcina, który podporządkowano parafii w Cieplicach, prowadzonej przez cystersów. Patronat nad kościołem sprawowała rodzina Schaffgotschów.
1667 – wzmiankowany nauczyciel, prowadzący szkołę przy parafii katolickiej w Sobieszowie.
1675 – pożar zamku Chojnik w wyniku uderzenia pioruna. Zamek nigdy nie został odbudowany. Schaffgotschowie przenieśli się do Sobieszowa, gdzie na krótko zamieszkali na terenie swojego zespołu urzędu majątkowego.
1705–1712 wzniesienie budynku urzędu majątkowego Schaffgotschów w Sobieszowie, zwanego także pałacem. Do budowy zaangażowano Eliasza Scholza z Bolesławca, architekta w majątku Schaffgotschów.
1744 – rozpoczęto budowę kościoła ewangelickiego. Przy budowie zatrudnieni byli: mistrz budowlany George Porrmann oraz mistrz ciesielski Gottfried Mattern i jego syn Gottlieb. Budowa trwała do 1745 r.
1778 – przebudowa kościoła parafialnego p.w. Św. Marcina, przypisywana budowniczemu Liebuschowi
1810 – po sekularyzacji majątku cystersów w Cieplicach, przy kościele św. Marcina utworzono samodzielną parafię.
1853 – obok kościoła ewangelickiego założono cmentarz i otoczono go murem. Do tego czasu funkcje cmentarza symultanicznego dla katolików i ewangelików spełniał cmentarz przy kościele katolickim.
1891 – budowa połączenia kolejowego z Jeleniej Góry do Sobieszowa.
1902 – przedłużenie linii kolejowej z Sobieszowa do Pisarzowic.
1905 – w miejscu pól uprawnych, stanowiących własność Schaffgotschów, założono dodatkowy cmentarz ewangelicki.
1962 – prawa miejskie.
1976 – miasto przyłączono do Jeleniej Góry.
Studium historyczno - urbanistyczne 2002
Dodał: Dariush Lukasik, 2021-01-09 15:58:17
więcej |
|
|
Dom z lat 70. XX wieku, opuszczony ok. 2010 roku, wyburzony w 2018 roku. Na jego miejscu powstało osiedle mieszkaniowe. Dodał: Skwarkson1680, 2021-01-08 23:25:17 |
|
Prev
|
