Nowe zdjęcia - powiat chełmski

Białopole - Klinkiernia, Klinkiernia w Białopolu.

Chromówka - Krzyż przydrożny, Krzyż na wsi

Sawin - Kapliczka rodziny Lachów, Kapliczka cmentarna

Sawin - Rynek 10, Remont uratował przedwojenny budynek przy Sawińskim Rynku

Żmudź - Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego, Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego – rzymskokatolicki parafialny kościół w Żmudzi, wzniesiony jako cerkiew unicka. Cerkiew unicka w Żmudzi została wzniesiona ok. 1753. Po likwidacji unickiej diecezji chełmskiej miejscową parafię przemianowano na prawosławną. W dwudziestoleciu międzywojennym, najpóźniej od 1923, cerkiew w Żmudzi była czynna i działała przy niej etatowa parafia wchodząca w skład dekanatu chełmskiego prawosławnej diecezji warszawsko-chełmskiej. Po II wojnie światowej budynek sakralny przejęli katolicy, zaś od 1984 dawna cerkiew jest parafialnym kościołem.

Żmudź - Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego, Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego – rzymskokatolicki parafialny kościół w Żmudzi, wzniesiony jako cerkiew unicka. Cerkiew unicka w Żmudzi została wzniesiona ok. 1753. Po likwidacji unickiej diecezji chełmskiej miejscową parafię przemianowano na prawosławną. W dwudziestoleciu międzywojennym, najpóźniej od 1923, cerkiew w Żmudzi była czynna i działała przy niej etatowa parafia wchodząca w skład dekanatu chełmskiego prawosławnej diecezji warszawsko-chełmskiej. Po II wojnie światowej budynek sakralny przejęli katolicy, zaś od 1984 dawna cerkiew jest parafialnym kościołem.

Wojsławice - Uchańska 27A, Ulica Uchańska 27A i B.

Wojsławice - Cerkiew Kazańskiej Ikony Matki Bożej, Pierwsza cerkiew w Wojsławicach jest notowana już w akcie lokacyjnym Wojsławic (ok. 1440) jako cerkiew św. Eliasza. W XVI w. w miejscowości istniały trzy świątynie tego wyznania, do których uczęszczało 2600 osób. Świątynia pochodzi z 1771, ufundowana przez Mariannę z Daniłowiczów. Początkowo cerkiew unicka. Pod takim wezwaniem cerkiew w Wojsławicach funkcjonowała do lat 40. XX w., gdy prawosławni mieszkańcy, narodowości ukraińskiej, zostali deportowani, a świątynia przestała spełniać dotychczasowe funkcje. W świątyni urządzony został wówczas magazyn środków chemicznych. W latach 90. XX w. zaczęto używać wezwania Kazańskiej Ikony Matki Bożej, które wcześniej odnosiło się do drewnianej kaplicy przy ul. Grabowieckiej, rozebranej w 1938. W 2009 po raz pierwszy od wielu lat w budynku odbyło się nabożeństwo (wielka wieczernia), które stanowiło część Spotkania trzech kultur organizowanego przez Stowarzyszenie Miłośników Wojsławic.

Wojsławice - Krasnystawska 21, Ulica Krasnystawska 21.

Wojsławice - Plebania, Plebania kościoła św. Michała Archanioła. Plebania jest budynkiem zabytkowym - wymurowana z cegły i kamienia ok. 1840 r., a powiększona w 1918.

Wojsławice - Rynek 69, Rynek 69.

Wojsławice - Rynek 69, Rynek 69.

Wojsławice - Rynek 80, Rynek 80.

Wojsławice - Rynek 47-48, Rynek 47-48.

Wojsławice - Rynek, Zachodnia pierzeja wojsławickiego rynku.

Wojsławice - Rynek, Zabudowa wojsławickiego rynku od strony synagogi.

Wojsławice - Rynek 20b, Rynek 20b.

Wojsławice - Rynek, Wojsławicki Rynek.

Wojsławice - Staw, Za czasów świetności majątku Poletyłów w Wojsławicach staw stanowił część parku pałacowego. Obecnie w północnej i wschodniej części parku ułożono chodnik, tworząc trakt spacerowy. Zbudowano pomost, ustawiono ławki, postawiono wiatę grillową. W 2014 r. staw został zmodernizowany dzięki projektowi „Współpraca polsko-ukraińska na na rzecz rozwoju turystyki na obszarze przygranicznym”.

Wojsławice - Rynek 4, Dawna plebania - Rynek 4.

Wojsławice - Rynek 4, Dawna plebania - Rynek 4.

Wojsławice - Rynek 4, Dawna plebania - Rynek 4.

Wojsławice - Rynek 4, Dawna plebania - Rynek 4.

Wojsławice - Dzwonnica, Fragment muru cerkiewnej dzwonnicy.

Wojsławice - Dzwonnica, Pierwsza cerkiew w Wojsławicach jest notowana już w akcie lokacyjnym Wojsławic (ok. 1440) jako cerkiew św. Eliasza. W XVI w. w miejscowości istniały trzy świątynie tego wyznania, do których uczęszczało 2600 osób. Świątynia pochodzi z 1771, ufundowana przez Mariannę z Daniłowiczów. Początkowo cerkiew unicka. Pod takim wezwaniem cerkiew w Wojsławicach funkcjonowała do lat 40. XX w., gdy prawosławni mieszkańcy, narodowości ukraińskiej, zostali deportowani, a świątynia przestała spełniać dotychczasowe funkcje. W świątyni urządzony został wówczas magazyn środków chemicznych. W latach 90. XX w. zaczęto używać wezwania Kazańskiej Ikony Matki Bożej, które wcześniej odnosiło się do drewnianej kaplicy przy ul. Grabowieckiej, rozebranej w 1938. W 2009 po raz pierwszy od wielu lat w budynku odbyło się nabożeństwo (wielka wieczernia), które stanowiło część Spotkania trzech kultur organizowanego przez Stowarzyszenie Miłośników Wojsławic.

Wojsławice - Wnętrze, Kościół parafialny w Wojsławicach pod obecnym wezwaniem św. Michała Archanioła. Pierwotny budynek był drewniany i powstał w 1440 roku. Podczas napadu Tatarów w 1490 roku, kościół został spalony. Na jego miejscu wybudowano nowy, również drewniany, pod wezwaniem Najświętszej Panny Marii i Wszystkich Świętych. Kościół ten istniał wraz z dzwonnicą, aż do początku XVI wieku. Obecny, murowany kościół, został wzniesiony w latach 1595-1608 z fundacji Mikołaja Czyżowskiego, chorążego Ziemi Chełmskiej. Wskazuje na to herb Topór i Nowina, który znajduje się nad południowym wejściem do nawy, a pod nim data 1608, która jest datą zakończenia budowy. W końcu 1671 roku lub na początku 1672 kościół został zniszczony przez Szwedów. Odbudował go przed 1687 rokiem Stanisław Stefan Czarniecki, pisarz polny koronny, dobudowując boczne kaplice ( pn. p. w. św. Antoniego Padewskiego, pd. p.w. N. P. Marii) i nadając mu w ten sposób charakter barokowy. Ponownie kościół uległ zniszczeniu w 1736 roku i został odrestaurowany przez kasztelana kijowskiego, dzierżawcę dóbr wojsławickich - Nikodema Kazimierza Woronicza. Niestety, osiemnaście lat później znów został spalony. Na przełomie XVIII i XIX wieku kościół był już bardzo zniszczony, więc poddano go gruntownemu remontowi, w czasie którego drewniany sufit zastąpiono sklepieniem kolebkowym z lunetami.

Wojsławice - Wnętrze, Kościół parafialny w Wojsławicach pod obecnym wezwaniem św. Michała Archanioła. Pierwotny budynek był drewniany i powstał w 1440 roku. Podczas napadu Tatarów w 1490 roku, kościół został spalony. Na jego miejscu wybudowano nowy, również drewniany, pod wezwaniem Najświętszej Panny Marii i Wszystkich Świętych. Kościół ten istniał wraz z dzwonnicą, aż do początku XVI wieku. Obecny, murowany kościół, został wzniesiony w latach 1595-1608 z fundacji Mikołaja Czyżowskiego, chorążego Ziemi Chełmskiej. Wskazuje na to herb Topór i Nowina, który znajduje się nad południowym wejściem do nawy, a pod nim data 1608, która jest datą zakończenia budowy. W końcu 1671 roku lub na początku 1672 kościół został zniszczony przez Szwedów. Odbudował go przed 1687 rokiem Stanisław Stefan Czarniecki, pisarz polny koronny, dobudowując boczne kaplice ( pn. p. w. św. Antoniego Padewskiego, pd. p.w. N. P. Marii) i nadając mu w ten sposób charakter barokowy. Ponownie kościół uległ zniszczeniu w 1736 roku i został odrestaurowany przez kasztelana kijowskiego, dzierżawcę dóbr wojsławickich - Nikodema Kazimierza Woronicza. Niestety, osiemnaście lat później znów został spalony. Na przełomie XVIII i XIX wieku kościół był już bardzo zniszczony, więc poddano go gruntownemu remontowi, w czasie którego drewniany sufit zastąpiono sklepieniem kolebkowym z lunetami.

Wojsławice - Wnętrze, Kościół parafialny w Wojsławicach pod obecnym wezwaniem św. Michała Archanioła. Pierwotny budynek był drewniany i powstał w 1440 roku. Podczas napadu Tatarów w 1490 roku, kościół został spalony. Na jego miejscu wybudowano nowy, również drewniany, pod wezwaniem Najświętszej Panny Marii i Wszystkich Świętych. Kościół ten istniał wraz z dzwonnicą, aż do początku XVI wieku. Obecny, murowany kościół, został wzniesiony w latach 1595-1608 z fundacji Mikołaja Czyżowskiego, chorążego Ziemi Chełmskiej. Wskazuje na to herb Topór i Nowina, który znajduje się nad południowym wejściem do nawy, a pod nim data 1608, która jest datą zakończenia budowy. W końcu 1671 roku lub na początku 1672 kościół został zniszczony przez Szwedów. Odbudował go przed 1687 rokiem Stanisław Stefan Czarniecki, pisarz polny koronny, dobudowując boczne kaplice ( pn. p. w. św. Antoniego Padewskiego, pd. p.w. N. P. Marii) i nadając mu w ten sposób charakter barokowy. Ponownie kościół uległ zniszczeniu w 1736 roku i został odrestaurowany przez kasztelana kijowskiego, dzierżawcę dóbr wojsławickich - Nikodema Kazimierza Woronicza. Niestety, osiemnaście lat później znów został spalony. Na przełomie XVIII i XIX wieku kościół był już bardzo zniszczony, więc poddano go gruntownemu remontowi, w czasie którego drewniany sufit zastąpiono sklepieniem kolebkowym z lunetami.

Wojsławice - Wnętrze, Kościół parafialny w Wojsławicach pod obecnym wezwaniem św. Michała Archanioła. Pierwotny budynek był drewniany i powstał w 1440 roku. Podczas napadu Tatarów w 1490 roku, kościół został spalony. Na jego miejscu wybudowano nowy, również drewniany, pod wezwaniem Najświętszej Panny Marii i Wszystkich Świętych. Kościół ten istniał wraz z dzwonnicą, aż do początku XVI wieku. Obecny, murowany kościół, został wzniesiony w latach 1595-1608 z fundacji Mikołaja Czyżowskiego, chorążego Ziemi Chełmskiej. Wskazuje na to herb Topór i Nowina, który znajduje się nad południowym wejściem do nawy, a pod nim data 1608, która jest datą zakończenia budowy. W końcu 1671 roku lub na początku 1672 kościół został zniszczony przez Szwedów. Odbudował go przed 1687 rokiem Stanisław Stefan Czarniecki, pisarz polny koronny, dobudowując boczne kaplice ( pn. p. w. św. Antoniego Padewskiego, pd. p.w. N. P. Marii) i nadając mu w ten sposób charakter barokowy. Ponownie kościół uległ zniszczeniu w 1736 roku i został odrestaurowany przez kasztelana kijowskiego, dzierżawcę dóbr wojsławickich - Nikodema Kazimierza Woronicza. Niestety, osiemnaście lat później znów został spalony. Na przełomie XVIII i XIX wieku kościół był już bardzo zniszczony, więc poddano go gruntownemu remontowi, w czasie którego drewniany sufit zastąpiono sklepieniem kolebkowym z lunetami.

Wojsławice - Wnętrze, Kościół parafialny w Wojsławicach pod obecnym wezwaniem św. Michała Archanioła. Pierwotny budynek był drewniany i powstał w 1440 roku. Podczas napadu Tatarów w 1490 roku, kościół został spalony. Na jego miejscu wybudowano nowy, również drewniany, pod wezwaniem Najświętszej Panny Marii i Wszystkich Świętych. Kościół ten istniał wraz z dzwonnicą, aż do początku XVI wieku. Obecny, murowany kościół, został wzniesiony w latach 1595-1608 z fundacji Mikołaja Czyżowskiego, chorążego Ziemi Chełmskiej. Wskazuje na to herb Topór i Nowina, który znajduje się nad południowym wejściem do nawy, a pod nim data 1608, która jest datą zakończenia budowy. W końcu 1671 roku lub na początku 1672 kościół został zniszczony przez Szwedów. Odbudował go przed 1687 rokiem Stanisław Stefan Czarniecki, pisarz polny koronny, dobudowując boczne kaplice ( pn. p. w. św. Antoniego Padewskiego, pd. p.w. N. P. Marii) i nadając mu w ten sposób charakter barokowy. Ponownie kościół uległ zniszczeniu w 1736 roku i został odrestaurowany przez kasztelana kijowskiego, dzierżawcę dóbr wojsławickich - Nikodema Kazimierza Woronicza. Niestety, osiemnaście lat później znów został spalony. Na przełomie XVIII i XIX wieku kościół był już bardzo zniszczony, więc poddano go gruntownemu remontowi, w czasie którego drewniany sufit zastąpiono sklepieniem kolebkowym z lunetami.